Son günlerde gerçekleşen okul taarruzları, Ankara’daki veli ve eğitim işçilerini endişelendirdi. Eğitimciler Milli Eğitim Bakanlığı önünde “Yaşamak ve öğretmek istiyoruz” derken veliler de öğretmenlere takviyesini esirgemedi. Ankara’daki kimi veliler son devirde okullardaki şiddet sarmalı nedeniyle duydukları tasayı Cumhuriyet’e anlattı. Şiddet olaylarını sırf bir güvenlik sorunu olarak görmeyen veliler, eğitim sistemindeki yapısal sıkıntılara ek olarak hayat pahalılığı, yetersiz toplumsallaşma alanları ve dijital bağımlılık üzere etkenlerin de çocuklarının ruh ve vücut sıhhatini tehdit ettiğini belirtti.
‘ÇOCUĞUM ‘SALDIRI MI OLACAK’ DİYE DÜŞÜNÜYOR?’
Ankara Mamak’ta bulunan Süleyman Nazif ilkokulundaki velilerden Nazik Tatlı Akın, okulların laik ve bilimsel eğitimden uzaklaşmasının, çocuklarının eleştirel düşünme yetisini körelttiğini tabir ederek, “Ama asıl endişem şu: Artık çocuklarım okula giderken ‘Acaba bugün bıçaklı bir atak mı olacak?’ diye düşünüyor. Bu bir çocuk için nasıl bir travmadır, anlatamam. Sorun yalnızca okul duvarları içinde bitmiyor” dedi. Çocukların kendini şiddet içerikli bilgisayar oyunlarına kaptırdığını söyleyen Akın, “Bu oyunlar küçük yaştaki bir çocuğun empati kurma hünerini yok ediyor, saldırganlığı ödüllendiriyor, gerçeklik algısını bozuyor. Beyin gelişimi tamamlanmamış bir çocuk, sanal şiddeti gerçek hayatta uygulamaya bir adım uzakta. Aileler de ekonomik nedenlerle çocuklarına alternatif sunamıyor” diye konuştu.
‘SOSYALLEŞEMEYEN ÇOCUKLAR DİJİTAL DÜNYAYA KAÇIYOR’
Sibel İsmet Çatık Ortaokulu velisi Aslıhan Han da çocuklarının gücünü atabileceği, arkadaşlarıyla inançla vakit geçirebileceği parkların azaldığını belirtti. Oyun oynamanın çocukları için bir lüks değil gereksinim olduğunu vurgulayan Han, “Ama bu kent çocuklara düşman. Toplumsallaşma imkânı bulamayan çocuklar dijital dünyaya kaçıyor” dedi. Han, “Okuldan çıkınca çocuklarımızın gidebileceği hiçbir yer yok. İnançlı ve fiyatsız toplumsal alanlar olmayınca ekrana ya da sokağın risklerine maruz kalıyorlar. Arkadaşlık kuramıyor, çatışma çözmeyi bilmiyor, paylaşmayı öğrenemiyor. Bu durum şiddet eğilimini artırıyor, ruh sıhhatlerini bozuyor” sözlerini kullandı.
‘SİSTEM ÇOCUKLARI TÜKETİYOR’
Aynı okuldan diğer bir veli Fatma Kılıç ise, “Kentsel dönüşüm ismi altında çocukların oyun alanları, inançlı sokakları, mahalle kültürü yok ediliyor. Her yer beton, her yer otopark. Çocukların koşacağı bir çim, top oynayacağı bir saha kalmadı” diye konuştu. Kılıç, “Aç gelen, tok karnına okula geldiği için derse odaklanamayan bir çocuktan muvaffakiyet beklemek ona eziyet etmektir. Yoksulluk çocuklarımızın hayatının her alanını çürütüyor. Bir sinema, bir tiyatro, bir piknik… Bunlar artık lüks. Bu sistem çocukları tüketiyor” dedi.
‘SOMUT VE KALICI ADIM ÇAĞRISI’
Yetkililerden tahlil bekleyen veliler “Somut ve kalıcı adımlar atılmazsa bu çöküşün bedelini daima birlikte ödeyeceğiz” diye seslendi.
‘SALDIRILARI SİSTEMİN SONUCU’
Eğitim Sen Ankara 1 No’lu Şube Örgütlenme Sekreteri Ersin Ünalleylioğlu da yaşanan atakların münferit olmadığını, sistemin ve siyasi iradenin direkt bir sonucu olduğunu söyledi. ‘Laik ve bilimsel eğitimi tasfiye eden, öğretmenleri susturan, okulları imtihan merkezlerine çeviren’ anlayış için “iflas etmiş eğitim politikaları” nitelendirmesi yapan Ünalleylioğlu, “Bu tabloyu ‘birkaç problemli çocuk’ diyerek geçiştirenler, asıl sorumluluktan kaçmaktadır” diye konuştu. Okullara güvenlik vazifelisi yerleştirerek ‘sorun çözüldü’ demenin sorumluluktan kaçış olduğunu söyleyen Ünalleylioğlu, “Siz çocukları günde sekiz saat pedagojik olarak kabul edilemez bir ders yükü altında ezmeye devam edin. Parklarını, bahçelerini, nefes alacağı her alanı betona gömmeye devam edin. Aileyi geçim kaygısıyla çocuğundan koparmaya devam edin. Sonra da ‘şiddet neden arttı’ diye sorun. Bu, samimiyetsizliktir” dedi.
‘ÇOCUK DOSTU KENT SİYASETLERİ ZORUNLULUKTUR’
Ünalleylioğlu, tahlil talebini şu tabirlerle lisana getirdi: “Denetimsizlik ve cezasızlık bu şiddeti besliyor. Saldıran öğrenciye ‘özür dilerim’ dedirtip geri göndermek sorunu çözmez. Kamusal, eşit, laik, bilimsel ve inançlı bir eğitim sistemi acil bir zorunluluktur. Parklar, kütüphaneler, spor salonları, fiyatsız toplumsal tesisler, dijital bağımlılıkla gayret programları ve çocuk dostu kent siyasetleri artık bir tercih değil, zorunluluktur. Çocuklarımızı koruyamayan bir anlayışın değişmesi gerektiğini açıkça söylüyoruz.”
