Galatasaray, Kocaelispor karşısında alanda istediğini üretemedi. Konum bulmakta zorlandı, oyunun hiçbir kısmında denetimi eline alamadı. Daha değerlisi, orta alanda rakibine üstünlük kuramadı.
Bu maçın özeti aslında çok net:
Oyunu Galatasaray değil, Kocaelispor oynattı.
Sarı-kırmızılı grup, rakibi nasıl isterse o denli oynadı. Tempo, istikamet, oyun planı… hepsi Kocaelispor’un elindeydi. Bu da Galatasaray ismine en büyük sorun.
Selçuk İnan ekibini maça çok yeterli hazırlamıştı.
Doğru alan savunması, hakikat baskı anları ve en değerlisi Galatasaray’ın merkezini kilitleyen bir plan vardı. Galatasaray ise merkezde topu gereğince süratli dolaştıramadı, kenarlarda da teğe bir üstünlük kuramayınca oyun büsbütün sıkıştı.
Galatasaray buna karşılık üretemedi.
Ne set oyununda tahlil bulabildi ne de ferdi kaliteyle fark yaratabildi.
Maç öncesi yapılan açıklamalar da bu tablonun bir parçasıydı. Okan Buruk’un sözleri kendi oyuncularından çok rakibi motive etmiş üzereydi. Alandaki imaj de bunu destekledi.
7 puanlık avantajın erimesi yalnızca puan kaybı olarak okunmamalı.
Daha büyük sorun, Galatasaray’ın ortaya koyduğu oyunun kalan maçlar için inanç vermemesi.
Şu anki manzarayla sarı-kırmızılı grup, kalan hiçbir maçın net favorisi değil.
Ama burada bir parantez açmak gerekiyor.
Okan Buruk, Galatasaray mesleğinde bu biçim virajları daha evvel de yaşadı. Ve birçoklarından güçlü çıkmayı bildi. Bu nedenle tablo ne kadar olumsuz görünse de sürecin büsbütün koptuğunu söylemek için erken.
Şimdi gözler kalan 5 maçta.
Başta Fenerbahçe derbisi olmak üzere bu süreç, Galatasaray döneminin mukadderatını belirleyecek.
Ve asıl soru şu:
Galatasaray bu kere de o virajı dönecek mi, yoksa bu kere direksiyon rakibin elinde mi kalacak?
