Klinik Psikolog Cenk Adıgüzel, Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da 2 okulda yaşanan taarruzlar üzerinden başka çocuklarda telaş yaratılmaması gerektiğini söyledi.
Alınacak önlemler konusunda ebeveynlere tavsiyelerde bulunan Adıgüzel, “Bu usul şok tesiri yaratan olaylarla karşı karşıya kaldığımızda, olayları anlamlandırmaya çalışırız ve bu olaylara bir açıklama getirme gereksinimi içerisinde oluruz. Bu, bir nebze tasamızı dindirmek için muhtaçlık duyduğumuz bir şeydir. Lakin bu arayışın, bizi hakikaten uzaklaştırmaması gerekir. Zira şiddet hareketleri, tek bir nedenle, tek bir sebeple açıklanamayacak kadar karmaşık ve etkileşimsel bir sürecin sonucu olarak karşımıza çıkar” dedi.
“TOPLUMLA AHENGİMİZ BELİRLEYİCİ BİR UNSUR”
Adıgüzel, şiddet aksiyonlarını ortaya çıkaran faktörlere ait, “Son periyotta televizyonlarda da çok duyduğumuz ‘Oyun oynadığı için bu türlü davrandı, izlediği dizilerden, sinemalardan etkilendi, bu türlü oldu’ üzere yaklaşımlar olduğunu görürüz. Kuşkusuz bunlar, şiddet aksiyonları üzerinde tesiri olan durumlar olmakla bir arada, şiddet aksiyonlarını yalnızca bunlarla açıklayamayız. Pekala, nasıl bakmamız gerekir? Şiddet aksiyonlarında belirleyici etkenlerden biri ferdi ögeler, yani ferdî faktörlerdir. Kişinin ruhsal güzellik hali, his durumunu yönetebilme hüneri, dürtü denetim hüneri üzere durumlar kişisel faktörler olarak ele alınır. Bununla bir arada ebeveynlerle ilgili faktörler de kelam mevzusudur. Nasıl bir ebeveynlik tavrıyla yetiştiğimiz, ihmal ve istismar üzere durumların hayatımızda var olup olmadığı, travmatik ömür tecrübelerine sahip olup olmamamız tekrar bu aile etkenleri içerisinde değerlendirebileceğimiz başlıklardır. Bununla birlikte, şiddete tesir eden faktörlerden biri de çevresel faktörlerdir. Kişinin içinde bulunduğu sosyoekonomik durum, dışlanma, zorbalığa maruz kalma üzere hikayelere sahip olup olmaması da şiddet için belirleyici faktörler ortasında yer alır. Bir öteki etkeni de toplumsal ve kurumsal etkenler olarak tanımlayabiliriz. İçinde bulunduğumuz toplumla ahengimiz burada belirleyici bir öge olarak karşımıza çıkar. Çocuğun gereksinim duyduğu kurumlara erişebilmesi ve ulaşabilmesi de bu hususta değerli bir belirleyicidir” sözlerini kullandı.
‘EĞİTSEL MÜFREDATLARIN HAZIRLANMASINA GEREKSİNİM VAR’
Hukuki ve güvenlikle ilgili önlemlere gereksinim olduğunu vurgulayan Adıgüzel, “Televizyonlarda sıkça karşılaştığımız, okul bahçelerinde güvenlik vazifelilerinin bulunmasına yönelik teklifleri kıymetlendirecek olursak, kuşkusuz bu kıymetli bir tekliftir; lakin sorunu tek başına çözmeyecektir. Tüzel önlemlere, güvenlik tedbirlerine ve eğitsel tedbirlere gereksinimimiz vardır. Çocuğun tabiatına uygun eğitsel müfredatların hazırlanmasına gereksinim vardır. Ayrıyeten sıhhatle ilgili siyasetlere da muhtaçlık duyulmaktadır. Hami ve önleyici ruh sıhhati hizmetlerinin yaygınlaştırılması ve güçlendirilmesi bu bağlamda değerlidir. Bu hizmetlere erişimin kolaylaştırılması da değerli bir süreç olacaktır. Bununla birlikte, ebeveyn eğitimlerinin güçlendirilmesi ve artırılması da kollayıcı faktörler ortasında yer alır. Meslektaşlarımızla birlikte bu mevzuyu önemli seviyede kıymetlendiriyoruz ve bu bahislerle ilgili istişareler gerçekleştiriyoruz. Elbette ki bu çok hüzün verici bir olaydır. Ne yazık ki bu çeşit olaylar deneyimledik ve toplum olarak çok üzüldük, kaygılandık. Bu olay yaşandıktan sonra ebeveynlerin korku seviyesinin yükselmesi kadar doğal bir şey yoktur. Birebir halde, çocukların tasa seviyelerinin yükselmesi de son derece doğaldır. Lakin bununla birlikte şunu unutmamamız gerekir; bazen olaylara verilen reaksiyonlar, olayların kendisinden daha zorlayıcı bir hal alabilir. Bu yansılar, çocuklar için daha büyük tahribatlar yaratabilir” değerlendirmesinde bulundu.
“ÇOCUĞUN İLACI TEKRAR ÇOCUKTUR”
Ebeveynlerin, dert ile birlikte çocukları okula göndermeme eğilimi içerisinde olduğunu belirten Psikolog Adıgüzel, “Çocukları okula göndermemek ya da onları çok sayıda ikazla göndermek; ‘Şunlardan uzak dur, bunlarla konuşma, şöyle davranan çocuklarla arkadaşlık etme’ üzere tembihlerde bulunmak sıkça karşılaşılan durumlardır. Ya da çocukla birlikte okula gidip okul bahçesinde, kapının önünde beklemek; konuttan ayrılırken her zamankinden daha fazla sarılmak, öpmek, koklamak; kaygılı ve dertli bir vücut lisanıyla çocuğu uğurlamak üzere tavırlar sergilenmektedir. Bunlar düzgün niyetle yapılan yanılgılardır. Biz bunları yaparken çocuğu koruduğumuza inanırız lakin bu tıp davranışların çocuğun tasa seviyesini genel olarak artırdığını biliyoruz. Bu periyotlarda çocuğun en çok neye gereksinimi vardır diye sorarsak, yanıt; itimat duygusudur. İtimat hissini bizim tesis etmemiz gerekir. Daima ‘Her yer tehlikeli ve sen daima kendini korumalısın’ üzere bir algıyla çocukları uğurlamak, onların tasa seviyesini artıracaktır. Çocukların, yetkililerin aldığı tedbirlere inanmasına ve yetişkinlerin onları koruduğuna inanç duymasına gereksinim vardır. Çocukları akranlarıyla bir ortaya getirmeye de gereksinim vardır. Sıkça söylediğimiz bir söz vardır; ‘Çocuğun ilacı yeniden çocuktur’” diye konuştu.
“TOPLUMSAL SEVİYEDE BİR HAREKETE GEREKSİNİM VARDIR”
Maruz kalınan içeriklerin, his durumu üzerinde tesirli olduğunu söyleyen Adıgüzel, bunları bir olayı ya da bir davranışı açıklarken tek bir sebepmiş üzere sunmanın, gerçeklikten uzaklaştırdığını belirtti. Adıgüzel, ebeveynlerin korku yaratmadan çocuklarını takip etmesi gerektiğini vurgulayarak, “Onlarla yakından ilgi kurmalı; ne izlediklerini, neyle karşı karşıya olduklarını, hangi içerikleri tükettiklerini bilmelidirler. Fakat bu bahiste ebeveynleri çok endişelendirecek bir yaklaşım içinde de olmamak gerekir. ‘Oyun oynayan çocuklar bu türlü davranır’ üzere genellemeler hem ebeveynlerin hem de çocukların tasasını artırır. Elbette şiddet içeriklerini sağlıklı bulmuyoruz; lakin sorun sırf içerik değildir. Hatta birçok vakit en belirleyici öge, içerikten fazla maruz kalma müddetidir. 8 ya da 9 yaşındaki bir çocuğun günde 7-8 saat boyunca en pak içeriğe bile maruz kalması sağlıklı değildir. Yani yalnızca ne oynadığı değil, ne kadar oynadığı da değerlidir. Bir öbür kıymetli etken ise çocuğun bu oyunu neyin yerine koyduğudur. Son periyotta karşılaştığımız değerli sorun alanlarından biri de budur. Çocuklar parkta oyun oynamak yerine bilgisayarda oyun oynamayı tercih etmektedir. Arkadaşlarıyla yüz yüze sohbet etmek yerine dijital platformları kullanmaktadır. Hatta kimi durumlarda arkadaşlarıyla bağlantı kurmak yerine ferdi oyunları tercih edebilmektedirler. Bu mevzuyu yalnızca ebeveynlerle açıklamak da gerçek değildir; bu durumda ebeveynlere haksızlık yapılmış olur. Bu sadece anne babanın çocuğunu ekrandan uzaklaştırmasıyla çözülebilecek bir mevzu değildir. Bu nedenle toplumsal seviyede bir harekete gereksinim vardır” dedi.
