“Acı Hayat”ın çekim izleği teşebbüsünü düzenleyen Ankara Gazi Üniversitesi (yakın vakitte ikiye bölünüp ismi farklı yeni bir üniversite daha kurulmuş!) öğrenci ve eğitim görevlilerine teşekkür edip kendilerini kutlamak gerekiyor.
TAZE RÜZGÂRLAR
45 yaşına gelen İstanbul Sinema Festivali’nin değişmeyen temel özelliği, tüm sinemaseverler için ferahlatıcı ve besleyici bir parantez olması, farklı istikametlerden bol oksijen getiren taze rüzgârlar estirmesi. Gerçeklerden kaçışı körükleyen rüzgârlar değil bunlar, kesinlikle. Tam bilakis, giderek daha anlamsız ve adaletsiz gözüken dünyamızın karmaşıklığını bir kesim da olsa anlayabilmek, biraz geriye çekilip soluklanmak ve düşünmek için çok gerekli bir parantez oluşturmaktalar. Üstelik 45 yıl evvel faşist bir askeri darbe sonunda kısıtlanan tüm özgürlükler üzere sinema izleme özgürlüğünün de kapatılan Sinematek ile birlikte yok olduğu o periyodun genç sinemaseverleri için nasıl bir sinema okulu fonksiyonu gördüyse birebir fonksiyonu bugün de sürdürüyor İstanbul Sinema Şenliği.
Burada, hiçbirine detaylı biçimde eğilmeden, en çok beğendiklerim ortasından üç sinemanın ismini anmakla yetineceğim: Amerikalı bağımsız direktör Lance Hammer’ın (1967) yönettiği Juliette Binoche’lu “Queen at Sea”; Melik Kuru’nun (1989), Metin Erksan’dan ve Fransız sinemasının Yeni Dalga akımından izler taşıyan başarılı birinci sineması “İsimsiz Eserler Mezarlığı” ve usta direktör Yeşim Ustaoğlu’nun (1960) çarpıcı belgeseli “Kuru Taşın Başı”.
Festivalin varlıklı yelpazesinde yer aldıktan sonra dağıtım ağına girebilen sinemaların oranının ne yazık ki çok düşük olduğunu biliyoruz. İsimlerini sıralamakla yetindiğim her üç sineması de yakında, sinema salonlarının afişlerinde görebilmeniz dileğiyle
